In memoriam Joost Verheggen
Until the final moment he kept believing in life and was an inspiration to his surroundings.
Tot het laatste moment bleef hij geloven in het leven en was hij een inspirator voor zijn omgeving.
Amsterdam, 27 februari 2008
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
February 29th, 2008 at 11:58 pm
Joost, ik zal je missen … maar in mijn gedachten blijf je altijd bij me.
March 1st, 2008 at 11:18 am
Our deepest condolences to you, Jennifer, and your children for your loss. As an RSM classmate of Joost, I also followed your blog journey this past year - your journal entries gave a glimpse into the extraordinarily special relationship & ‘living life’ which you & Joost had. I know that you will take this into the future & that Joost will be watching over you (all) with a proud & loving smile. You’re in our thoughts. Heleen & Ronald
March 1st, 2008 at 11:36 am
Dearest Jenn, Katy and Sam,
I am truly devastated about Joost’s passing. I want you to know my thoughts are with you all the time. I hope this blog will fill up with memories about Joost from friends, family and acquaintances and that it will give you some comfort to know how much he was loved.
So, dear people: write down your feelings and memories about Joost in this blog that was so important to him. Joost was so open and honest in the blog entries about his feelings en thoughts … lets return the favour and make this blog the largest one ever.
Here’s one special memory of me about Joost …
I got married and of course Jenn and Joost were there as well. At the party Joost came up to me and said: “This is one of the best party’s I’ve ever had. There is so much love in the air, and it reflects on all of us.” I thought he was a little bit drunk saying that to me, but Jenn told me later on that he truly meant it: it was just the kind of guy he was.
I will never ever forget him.
Lots of love,
Viona
March 2nd, 2008 at 10:30 pm
Beste allemaal,
met grote verslagenheid en pijn in het hart heb ik kennis genomen van Joost zijn overlijden. Ik heb hem leren kennen als de (letterlijk) grote broer van Roemer. Roemer en ik groeiden in de jaren tachtig nagenoeg samen op. Ik heb het voorrecht gehad kind aan huis te mogen zijn bij de familie.
Veel momenten uit die tijd draag ik nog altijd met me mee, en blijven het koesteren meer dan waard. Dank daarvoor! Ik kan het niet nalaten een aantal van die momenten te vermelden.
Onvergetelijk was zijn eindexamenfeest in 1988. Het was de dag, naar ik meen, dat het Nederlands elftal het EK voetbal won. Roemer en ik mochten zorg dragen voor het bier dat natuurlijk rijkelijk vloeide. Het voelde als de belangrijkste taak van die dag.
Ook het logeerpartijtje later in het studentenhuis waar Joost woonde zal ik nooit vergeten, alsook zijn afstudeerfeest.
Ik zal Joost altijd blijven herinneren als een bijzonder levenslustig mens boordevol energie, de grote broer die enorm hard kon fietsen.
Ik wil iedereen, en in het bijzonder de naaste familie, via deze weg alle sterkte van de wereld toewensen bij dit enorm verlies. Ter overpeinzing heb ik een stukje tekst van Hans Andreus dat ik graag zou willen meegeven
Luister
want de dood is niet het sterven.
Dat wat men de dood noemt ligt in omgekeerde richting,
achter ons, in ons, achter ons.
En wat aan het leven eindeloos is,
men vindt het overal en daar,
hier en daar, hier.
Kus,
Maarten van Damme
March 3rd, 2008 at 11:09 am
Dear Jennifer,
I want to give you all the strength you’ll need to cope with the loss of your beloving Joost.
Love,
Emy (sister of Viona Nieuwenhuis)
March 3rd, 2008 at 12:42 pm
Dear Jennifer, Katy and Sam,
My deepest condolences to all of you. As an RSM class mate I have been a regular reader of the Book 3 Blog, which provides a truly unique picture of an equally remarkable Joost and family.
From the blog, I know that you will find a way to continue to live with Joost in your hearts. I’m wishing you and your loved ones all the strength you will need in finding and exploring that way forward.
Richard de Beijer
March 3rd, 2008 at 6:02 pm
Hi Joost,
With tears in my eyes I’m reading your blog.
Great travels…
Love, Joost.
March 3rd, 2008 at 11:09 pm
“SAMEN”
“Samen”, dat was het toverwoord van Joost. Dit woord, was de opening van veel van zijn emails. En was ook de eerste kreet die hij vaak riep als vrolijke groet aan zijn vrienden: “ Samen!”
Samen. Als opening was het Origineel, authentiek en krachtig. Net als Joost.
Samen zijn, was belangrijk voor Joost.
Als studiegenoten, was een van de dingen die ons opvielen zijn kracht om aanwezig te zijn, om bepalend te zijn en toch met de intentie om te dienen. En dat was een constante in alle facetten waarin wij Joost meemaakten: als gangmaker, als student, als zanger, als regisseur, als pianist, als organisator, als leider en als vriend.
Op 12 april 2007 zouden Joost, Anneke, Vera en ik samen bij elkaar komen en gezellig dineren. Joost kon niet samen met ons zijn. Hij had veel last van zijn rug, moest binnekort reizen naar Basel en koos om te rusten. Een paar weken later lag hij in het ziekenhuis voor uitgebreid onderzoek.
Hoe Joost koos om de ziekte aan te pakken was typisch Joost: bijzonder en inspirerend. Ten eerste, het op een heel publieke manier delen van zijn gevoelens, gedachten en visie, zo dat iedereen op de hoogte kon zijn…samen zijn met hem. Ten tweede, het dienende karakter van zijn initiatief: bron van ideeen, middelen en inspiratie voor anderen in hetzelfde situatie. Zijn blog en aviewoncancer.com deden dat.
Zijn commitment naar het leven, zijn commitment om te leven, om beter te worden is extreem indrukwekkend geweest. De Dood was geen optie voor hem. De motivatie: samen kunnen zijn met zijn kinderen, met Jennifer, en zijn vaderlijke rol te kunnen nemen. 200% gefocused, 200% gemotiveerd, 200% doorzetingsvermogens.
Tja, hij was ook een sales professional, en hij deed de ultieme “pitch of his life”. Veel van ons gingen er van uit dat het wonder verricht zou worden, zo sterk was zijn overtuigingskracht en verlang om te leven.
Zijn ziekte was ook een versneller van 3 belangrijke innerlijke reisen: het landen in zijn lichaam, (het echt bewust worden van zijn lichaam), volledig contact maken met zijn gevoelens, en een diepe geestelijke ontdekking.
Men zegt dat de langste reis die iemand maakt in het leven, het overbrugen is van de afstand tussen ons hoofd en ons hart. Joost deed dat, en liep de afstand op zijn 37ste. Lichaam, geest, ratio en gevoel, gingen samen. Samen.
Een van de positieve aspecten die ik altijd zal onthouden is dat Joost zijn zin kreeg met betrekking tot zijn proces: hij, en niemand anders, bepaalde hoe deze race gelopen moest worden. Hij hield de touwtjes in handen. Hij regiseerde alle betrokkenen en trok alles uit de kast om beter te worden. Hij was geen slachtoffer, Hij was niet zielig, hij was een vechter, de absolute vechter. Dat was zijn keuze, en hij kreeg zijn zin.
Het proces en de situatie van Joost heeft veel mensen geraakt. En dankzij Joost hebben wij samen opgetreden en geholpen waar mogelijk was. Ik zie dat als een spiegel van de goede aard van Joost, zijn bijzondere karakter. Een spiegel van zijn eigen liefde, praktisch aard en daadkracht… De hoeveelheid mensen die bij de ceremonie zullen komen of er met hun gedachten bij zullen zijn, getuigd hoeveel levens hij raakte en inspireerde. Zelfs vanuit een ziektebed, met een dodelijke ziekte, bleef Joost geven.
Zijn ziekte heeft heel veel magie losgemaakt. Een enorme hoeveelheid energie kwam in beweging. Veel bijzonder persoonlijke processen zijn onstaan, nieuwe ontmoetingen, ervaringen, en rare “toevalligheden” hebben plaatsgevonden. Er is iets bijzonders gaande dat voelt als betekenisvol.
Ik heb de intieme overtuiging dat de geest van Joost leeft verder in een andere dimensie, bij de oorspronkelijke bron, als onderdeel van de universele energie. Op deze manier blijven wij in contact en samen.
En samen herinneren wij wat hij voor ons betekende. En samen nemen wij verder de kracht, het optimisme, de liefde en inspiratie die Joost ons heeft geschonken.
Joost, het was een eer om je hier te kunnen meemaken.
Sergi Asensi
2 maart 2008
March 5th, 2008 at 2:13 pm
Dear Jennifer, Katy and Sam,
I like to express my deepest condolences to you for your immense loss. Although I knew Joost his illness was of an extremely serious kind, as many have stated already knowing Joost, dying was not an option. For that reason the news came truly as a shock.
I would like to share my thoughts crossing my mind in these days frequently; It was a real pleasure to have known Joost. I will remember Joost by 2 things that had a great impact on me, his wonderful personality and his typical smile. In short: Joost was my kind of guy.
Malte
March 12th, 2008 at 10:13 pm
It took me a week to write this because I’m still not able to really deal with it myself.
It’s hard for me to resolve how unfair it is that someone who gave so much to me and others is gone. At the same time it’s the same world that gave us Joost, our children, our wives, and all the joy there is in life that Joost wrote about so eloquently. Even in his last days, he was trying to redefine his blog to reach out to more people, to make more connections, and help others who were suffering or afraid. I can’t reconcile the fact that all these things are true at the same time, but I know that Joost would have smiled and laughed and said something wise that would have made me see things differently. That was his gift.
I’ve worried over the last week, that I might forget him. Time moves on and memories fade and all that, but I think it’s different when you meet someone like Joost. Someone that’s open and honest and loves life. Knowing him I learned things that are a part of me now, so it would be like forgetting myself.
He lived fully. More fully than most people do in 8 or 9 decades. His years were like dog years with all the experience and love he packed into them. Joost helped teach me to savor every moment and let world astound you. So I’d like to say thank you Joost. I was truly a privilege to be a part of your life and you remain a part of mine.
Love,
Alan
March 30th, 2008 at 12:35 pm
Memories of Joost / a trip to Hamburg
Joost and I both joined the fraternity in the year of 1988 when we started our studies at Delft University; but I did not really get to know him until we formed a project team in the fourth year of our studies. Though I might say that we found 4 people of likewise mind and gifted with talents Joost soon developed to a kind of informal leader of the team. This position was granted to him due to his positive energy; the initiatives he took and his social skills. Typically for Joost was; that this project team was to survive the project by far: months or even some years later there were reunion drinks where we as a team would sit together and exchange highlights but also cares in our lives. Starting working together in a project team; we were now real friends. Typical for Joost’s ability to introduce people to eachother and facilitate friendships was a trip to Hamburg years later; I think it was 1997. We would all have started our first steps in a professional career; Joost was living in The Hague and I in Amsterdam at that time; when he shared with me his plan to go and visit his friend Erik van Buren in Hamburg over the weekend. I wouldn’t know Erik but thought Hamburg would make an interesting place to explore for a day or so; and if Joost would say Erik was a nice guy to meet; you could trust to have an enjoyable time! Another friend of mine shared the same curiosity and so we covered the 600km distance between The Hague and Hamburg with the three of us on Friday night starting out after work. Sharing the drive through the night in turns already created an atmosphere of male bonding; which was enhanced when meeting Erik not before two o’clock in the morning and going out immediately to explore some of Hamburg’s nightlife! I must credit Erik’s relaxed attitude; finding 3 guys at his doorstep where he may have expected only one and at a time of night that many spend sleeping after a week’s working. I got curious about this city because of a Tom Waits song named after Harry’s Hamburger Harbour Bazar where amazing things were sold that sailors had brought from all over the world. This bazar was situated in cellars under old buildings in the underbelly of the harbor area; and if I were wondering if it would be difficult to find it; Erik put an end to it easily: “that’s just around the corner where I live; we will go there tomorrow!”
After this lovely weekend; I guess I did not see Erik until a decade later. Joost’s funeral. Still; because we both love Joost for who he has been; and beause of a kind of bonding that would grow so easily around Joost; just a quick glance; a look in his eyes seeing him among the crowds in the church; would revive memories of a trip ten years before and would confirm a shared loss; of losing a loved one. It is so good that Joost has been!
March 30th, 2008 at 8:25 pm
I thought of you guys today. It has been a month that I got an email from Jenn. I just thought how unfair it is that Joost was taken away. Every time I close my eyes, I see a wonderful person laughing and smiling and making people around him happy. He was a unique and sweet character. I always think that the next morning, I will wake up and all will be the same. May my friend rest in peace. You will always be in my heart.
February 27th, 2009 at 7:21 am
Jennifer,
A year can go so fast. I hope you and the children are doing fine and I want to let you know that even after one year Joost is still in my mind and thoughts.
Kees